امشب دلم بی شمار گرفته است
برای تو و مهربانی های تو
برای گرمی صدای تو
که بوی عشق می داد
نمی دانم چرا خدا با من و تو چنین می کند
شنیده ام که هر که بیشتر دوست می داردش بیشتر می آزاردش
نمی دانم چرا تو و قلب مهربان تو!!!!؟؟؟؟؟
مگر خدا تو را چقدر دوست دارد؟؟
چرا خدای مهربانت گریه های مرا نمی بیند
ناله هایم را نمی شنود...
صدای قلبم را....
فریاد عشقم را...
نمی دانم تو مرا می شنوی؟
تو که آرام خفته ای و خموش مانده ای
نمی دانم چه خواهد شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
به یاد بیاور مرا ! عشقم را و عطش با تو بودنم را
و تنهایم مگذار
نگو که بی تو مردنم قصه است
حقیقت است نازنین باورم کن
و در این پس کوچه های نفرین شده تنهایی
تنهاترم مگذار
خدایا !!
تو را به تنهاییت ! به مهربانیت!
عزیزم را بازگردان
هم اورا و هم تنهایی مرا دریاب
و به عزیزانش ببخشایش
ای مهربان!!...
+ نوشته شده در سیزدهم آذر 1384ساعت 21:19 توسط تنها
|
